Metoda LbL (Layer-by-Layer, po polsku często „metoda warstwa‑po‑warstwie”) to technika tworzenia cienkich wielowarstwowych powłok przez naprzemienne adsorbowanie różnych składników — zwykle naładowanych polielektrolitów, nanocząstek lub biomolekuł — na podłożu. Każdy cykl zanurzeniowy lub natryskowy odkłada jedną warstwę o przeciwnej polaryzacji, co pozwala precyzyjnie kontrolować grubość, skład i właściwości funkcjonalne filmu poprzez liczbę cykli, pH, siłę jonową i stężenie roztworów.

Dzięki prostocie, uniwersalności i możliwości inżynierii powierzchni metoda LbL znajduje zastosowanie w powłokach ochronnych i antykorozyjnych, medycynie (powłoki biokompatybilne, systemy dostarczania leków), sensorach, optoelektronice oraz w nanotechnologii. Do zalet należą skalowalność na małą skalę, precyzja i możliwość łączenia różnych funkcji; ograniczenia to czasochłonność procesu przy dużej liczbie warstw oraz wyzwania związane ze stabilnością i przemysłowym skalowaniem (rozwiązania: spray‑LbL, spin‑LbL, drukowanie).